Κάποτε όρκο δώσαμε μην δουν το χωρισμό μας
και αφήσαμε και πέρασε αγάπη μου, των εχθρών μας.
Ίσως δεν ήτανε γραφτό εγώ να ζω μαζί σου
όμως θα είμαι η ποιο γλυκιά στο κόσμο ανάμνηση σου.
Ώστε να ζεις όπου και αν πας θα είμαι η σκιά σου
θα προσπαθείς μα θα'ναι αργά να βγω από την καρδιά σου.
Χωρίς να το καλοσκεφτώ σε έβαλα στην καρδιά μου
μα επλήρωσα την ακριβά την περιέργεια μου.
Μπορώ να ζήσω νηστικός και άνυδρος να απομείνω
μα δίχως την αγαπή σου στο κόσμο ίντα θα γίνω.
Φανταστικά τον ουρανό δίχως αστέρι ούτε'να
μα δε φαντάστηκα πότε ζωή χωρίς εσένα.
Πηγές μακρυά και δε μπορεί η σκέψη να σε φτάσει
μα η θύμηση σου κάθε αργά μέσα στο νου κοιτάζει.
Λησμόνησε με εαν μπορείς και εγώ θα προσπαθήσω
με της αναμνήσεις της όμορφες όπως μπορώ θα ζήσω.
Λησμόνησε τα τα παλιά ξεχνά τα περασμένα
αφού άλλο δρόμο χάραξε η μοίρα στο καθένα.
Η κακομοίρα η μανά μου πάντα παράγγελνε μου
της μαυρομάτας το στενό μην το περνάς η-γιε μου.
Η μανά μου με ανάθρεψε χωρίς να με πληγώσει
όμως εσύ με σκότωσες που σου'χα αγάπη τόση
Στο δρόμο της Σιωπής...
Μονάχη...
Βράδυ...
Πρωί...
Μετρώ Βήματα...
Αχνό το Φως...
Θολή η Σκιά...
Ξεμακραίνω...
Μαζί με τις Αναμνήσεις...
Πολλές φορές μέσα σου
προσπαθησα να μπω
για να με κουβαλάς
κάθε στιγμή μαζί σου.
Να χαμογελάς
να χαμογελά η δόλια η ψυχή μου.
Κι αν τύχει να 'ναι
το δάκρυ σου πικρό,
το χάδι μου γλυκό
τον πόνο της καρδιάς σου,
καρδιά μου,
για να πάρει.
...ξέρεις τι με πειράζει περισσότερο ;
το ότι δεν μπορώ να γράψω
να βάλω τις σκέψεις μου σε μια σειρά,
τόσο αντιφατικά όλα μέσα μου,
καμιά φορά κρύβομαι και πίσω από τις λέξεις
φοβάμαι ;
δεν φοβάμαι;
δεν ξέρω
ίσως και ο καιρός που είναι μουντός,
ποτέ δεν μου άρεσε η μουντάδα του ουρανού,
περιμένω...περιμένω τον ήλιο να προβάλει
να σηκώσω το κεφάλι μου χαμογελώντας στη ζεστασιά του
όπως όταν αντικρίζουν τα μάτια μου τα μάτια σου
γκρίζα καθημερινότητα
θα σε λιάσω
κάποια στιγμή
να ζεσταθείς
να μη κρυώνεις
και έσπασε το γυαλί
και αλλάξανε οι καιροί
και η ζωή;
τράβηξε μπροστά;
τίποτα δεν ξεπερνιέται
όταν σ' έχει αγγίξει
κατάκαρδα
" Όσο για μένα ,έμεινα πάντα ένας πλανόδιος πωλητής
αλλοτινών πραγμάτων,
αλλά...
αλλά ποιος σήμερα να αγοράσει ομπρέλες
από αρχαίους κατακλυσμούς" (Τ.Λ. "επίλογος" )
Πως να φωνάξεις "νενικήκαμεν"
στο βραχιόλι του Νικόλα
Η αρχή του τέλους
σήμανε
Αύριο γκιλοτίνες στην πλατεία
Με του ανέμου την πνοή
Πήρες τα όνειρα
Άφησες τις αναμνήσεις...
Τόσο μα τόσο δα μικροί
στην απεραντοσύνη της ζωής...
"Σκοτώνονται"οι άνθρωποι , μαλώνουν με λόγια που θεωρούν "μαχαίρια" μέσα στα κοινωνικά δίκτυα προσπαθώντας να αποδείξουν τους αγώνες τους λες και έτσι κερδίζεται η ζωή που αφήσανε μέσα από τα χέρια τους να φύγει
Άμα δεν βγεις στο δρόμο ,καρδιά μου , να διεκδικήσεις την Ιθάκη ότι κι αν λες αέρας είναι,σκόνη και θρύψαλα θα γίνουν