Σελίδες

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα χωρίς σχόλια. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα χωρίς σχόλια. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Το μέτρημα

Νατάσσα Μποφίλιου
στίχοι: Γεράσιμος Ευαγγελάτος
μουσική: Θέμης Καραμουρατίδης

Τους ανθρώπους της ζωής μου
κάθισα να τους μετρήσω
τους παρόντες, τους απόντες
κάνα δυό περαστικούς

Όσους ήρθαν για να μείνουν
όσους έφυγαν πριν γίνουν
τους κοινόχρηστους,τους ξένους
τους πολύ προσωπικούς...

Και μου βγαίνουν πάντα λίγοι
ή μου βγαίνουνε πολλοί
κι είναι η μοναξιά που επείγει
ό,τι με μελαγχολεί.

Και μου βγαίνουν πάντα λίγοι
ή μου βγαίνουνε πολλοί
σ' ένα μέτρημα που ανοίγει
την παλιά μου την πληγή

Τους ανθρώπους της ζωής μου
θα 'θελα να τους κρατήσω
τα αγρίμια, τους αγγέλους
και τους πιο κανονικούς.

Όσους άφησαν σημάδι
όσους πήρε το σκοτάδι
τους "εκείνους", τους τυχαίους
τους πολύ προσωπικούς...
...

Άνθρωποι μόνοι που άφησαν σκόνη
φιλίες κι αγάπες που πήραν οι δρόμοι
κλεμμένοι, κρυμμένοι, κρυφά δανεισμένοι
τυχαίοι, γενναίοι, δειλοί,φοβισμένοι.
Δικοί μου και ξένοι, λαμπροί και θλιμμένοι
σε σχέσεις, σε σπίτια καλά κλειδωμένοι.
Χαρούμενοι, άσχετοι,συνεπιβάτες
μποέμ καλλιτέχνες, παιδιά με γραβάτες.
Εχθροί μου και φίλοι, μικροί και μεγάλοι
που δίνουν με μέτρο,που κάνουν σπατάλη.
Αγάπες που έμοιαζαν να 'χουν αξία
και άλλες που ξέμειναν στη χειραψία.
Φτωχοί συγγενείς που σερβίρουν τα έτοιμα
οι λογικοί κι όσοι ζουν με το αίσθημα
όσοι ζουν με το αίσθημα...
Φοβάμαι πως χάνω το μέτρημα.......

Έστω σαν σκιά

Ας ερχόσουν

ας ερχόσουν 
για λίγο 
να σε δω, 
μόνο για λίγο

έστω σαν σκιά 
να γεμίσεις 
τη σκοτεινιά της στιγμής 
να φωτίσεις
της μαύρης μοναξιάς μου 
τα σκαλοπάτια 

Έστω...
Σαν σκιά
Αποτέλεσμα εικόνας για νυχτα

Κάποτε όρκο δώσαμε

 Κάποτε όρκο δώσαμε μην δουν το χωρισμό μας
και αφήσαμε και πέρασε αγάπη μου, των εχθρών μας.

 Ίσως δεν ήτανε γραφτό εγώ να ζω μαζί σου
όμως θα είμαι η ποιο γλυκιά στο κόσμο ανάμνηση σου.

 Ώστε να ζεις όπου και αν πας θα είμαι η σκιά σου
θα προσπαθείς μα θα'ναι αργά να βγω από την καρδιά σου.

 Χωρίς να το καλοσκεφτώ σε έβαλα στην καρδιά μου
μα επλήρωσα την ακριβά την περιέργεια μου.

 Μπορώ να ζήσω νηστικός και άνυδρος να απομείνω
μα δίχως την αγαπή σου στο κόσμο ίντα θα γίνω.

 Φανταστικά τον ουρανό δίχως αστέρι ούτε'να
μα δε φαντάστηκα πότε ζωή χωρίς εσένα.

 Πηγές μακρυά και δε μπορεί η σκέψη να σε φτάσει
μα η θύμηση σου κάθε αργά μέσα στο νου κοιτάζει.

 Λησμόνησε με εαν μπορείς και εγώ θα προσπαθήσω
με της αναμνήσεις της όμορφες όπως μπορώ θα ζήσω.

Λησμόνησε τα τα παλιά ξεχνά τα περασμένα
αφού άλλο δρόμο χάραξε η μοίρα στο καθένα.

 Η κακομοίρα η μανά μου πάντα παράγγελνε μου
της μαυρομάτας το στενό μην το περνάς η-γιε μου.

 Η μανά μου με ανάθρεψε χωρίς να με πληγώσει
όμως εσύ με σκότωσες που σου'χα αγάπη τόση

ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣ “ΙΣΩΣ ΝΑ ‘ΝΑΙ ΚΙ ΕΤΣΙ”

Γιάννης Ρίτσος (1909-1990)

Όσο περνάν τα χρόνια τόσο οι παλιοί γνωστοί μας απομακρύνονται ο ένας απ’ τον άλλον. Οι άνθρωποι γίνονται περισσότερο κοινωνικοί και λιγότερο ανθρώπινοι. Χάνουν τις ιδιομορφίες τους, τα ιδιαίτερα προτερήματα και τα ελαττώματά τους· σχεδόν ισοπεδώνονται. Οι φιλίες μαραίνονται.
(…)
Και το περίεργο είναι πως εξωτερικά, στη συμπεριφορά τους, οι άνθρωποι μοιάζουν περισσότερο (ακόμη και στα κοστούμια τους και στη χτενισιά τους), σα να καταργηθήκανε οι διαφορές τους, κι όμως τώρα ακριβώς νιώθεις πως οι διαφορές τους αυξήθηκαν, κι όλοι τους χωρισμένοι με διαδοχικά κάθετα στρώματα τυπικότητας κι ευγενικής ψυχρότητας. Όπως άλλωστε και τα σπίτια. Οι όμορφες εκείνες μονοκατοικίες με τις γύψινες γιρλάντες, με τους καπνοδόχους, τ’ ανθέμια, τους κήπους, τα πηγάδια, καθεμιά τους με το δικό της γούστο, τη δική της φυσιογνωμία, απορία, ή και αδεξιότητα, δόθηκαν με αντιπαροχή κι υψώθηκαν τα πολυώροφα, μονότονα, απρόσωπα, τσιμεντένια κουτιά, κρύβοντας τον Παρθενώνα, τον Αϊ-Γιώργη του Λυκαβηττού, σφαγιάζοντας τα δεντράκια μας, πιπεριές, μουριές, γαζίες, τις παιδικές μας αναμνήσεις, τους χαρταϊτούς, τα σκοινιά της μπουγάδας, τ’ αστέρια, τις ξιπόλητες ποδοσφαιρικές ομάδες, τις βραδινές κουβεντούλες από παράθυρο σε παράθυρο, από αυλή σε αυλή με τις μυρωδιές του βασιλικού και του δυόσμου, με τον μητρικό νουθετικό ουρανό, με το φεγγαράκι μια φέτα δροσερό πεπόνι, – ω, πάνε, πάνε και τα πλανόδια επαγγέλματα, παγοπώλες, γιαουρτάδες, γαλατάδες, ομπρελάδες, γανωτζήδες, παπλωματάδες, τροχιστές, καρεκλάδες, ιχθυοπώλες, μανάβηδες με τα γαϊδουράκια τους ή τα χειραμάξια τους και μοσκοβόλαγαν οι γειτονιές ροδάκινα, ντομάτες, αχλάδια και τριαντάφυλλα κι οι κότες κακάριζαν θριαμβευτικά δοξάζοντας κάτι άγνωστο και οικείο, λευκό και σφαιρικό κι αδιαμφισβήτητο, κι ούτε χρειάζονταν καν ξυπνητήρια ή ρολόγια, γιατί, απ’ τη μια τ’ αστέρια, απ’ την άλλη τα κοκόρια είχαν αναλάβει τη χρονική και μετεωρολογική μας ενημέρωση, με ακρίβεια και με κάποια εύθυμη πονηρία, κάπως διφορούμενη. Κι οι άνθρωποι στριμωχτήκανε φαμίλιες και φαμίλιες μέσα σε τούτα τα κουτιά, κοντά κοντά, πλάι πλάι, κι ούτε γνωρίζονται κι ούτε βλέπονται ούτε χαιρετιούνται, κι αντίς για δέντρα έχουν κεραίες τηλεοράσεων, και μονάχα οι ολόσωμοι καθρέφτες των ασανσέρ κάτι κρατούν από μνήμες ερωτικών δωματίων…
(…)
Κι όχι να πεις πως σήμερα δεν κουβεντιάζουν οι άνθρωποι – λόγια, άλλο τίποτα, άφθονα λόγια – μα δε συνομιλούν, δε λένε τίποτα δικό τους, προσωπικό, ιδιωτικό, ιδιαίτερο (και γι’ αυτό καθολικό), μόνο λόγια, ξένα, μηχανικά, δημοσιογραφικά, γενικού ενδιαφέροντος, μεγάλοι τίτλοι εφημερίδων, γιατί, πράγματι, ξεφυλλίζουν πολλές εφημερίδες διαβάζοντας μόνον τα κεφαλαία γράμματα και τα εγκλήματα και τις αυτοκτονίες, ακούν επίσης τις ειδήσεις των 9 ή και των 12 απ’ την τηλεόραση (έγχρωμη τώρα) – άνθρωποι επαρκώς ενημερώμενοι, πολύ π α ρ ό ν τ ε ς (εδώ και σήμερα), κι εντελώς α π ό ν τ ε ς απ’ τον εαυτό τους, απ’ το παρελθόν τους, το μέλλον τους και, φυσικά, απ’ το παρόν τους, μακριά απ’ τους άλλους…

ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣ “ΙΣΩΣ ΝΑ ‘ΝΑΙ ΚΙ ΕΤΣΙ”

Πως μ'άφησες και έφυγα ;
Πώς το άντεξε η καρδιά σου;

Μ'άφησες μόνη μου
Σε σταυροδρόμια ξένα
Να αναζητώ τα μάτια σου
Τα χείλη
Τη καρδιά σου

Πως θα σ'ακολουθήσω
Ήξερες
Στα πέρατα του κόσμου

Το τόλμαγα

Απόδειξη ...;
Τα τάρταρα μαζί τα κατεβήκαμε 
...ξέρεις τι με πειράζει περισσότερο ;
το ότι δεν μπορώ να γράψω
να βάλω τις σκέψεις μου σε μια σειρά,
τόσο αντιφατικά όλα μέσα μου,
καμιά φορά κρύβομαι και πίσω από τις λέξεις
φοβάμαι ;
δεν φοβάμαι;
δεν ξέρω
ίσως και ο καιρός που είναι μουντός,
ποτέ δεν μου άρεσε η μουντάδα του ουρανού,
περιμένω...περιμένω τον ήλιο να προβάλει
να σηκώσω το κεφάλι μου χαμογελώντας στη ζεστασιά του
όπως όταν αντικρίζουν τα μάτια μου τα μάτια σου



Μεγάλη Αγάπη

Υπάρχουν ,
Πάντα ,
Αγάπες 
Χωρίς Βάθος,
Χωρίς Ουσία ,
Επιφανειακές ,
Μικρές
για να Καθορίζουν,
Αυτή που Είναι 
η Ουσιαστική  
η Βαθιά 
η Καθοριστική 
η Μεγάλη Αγάπη  

Μακάριοι όσοι μονάχα κλαιν μονάχοι
όσοι μιλούν γλώσσες νεκρές
όσοι πιστεύουν σε θεούς που ακόμη δεν φάνηκαν
και αποκοιμιούνται πάνω στον άτλαντα
(τα χείλη στην Κεϋλάνη η μύτη στην Αγκόλα)
μακάριοι όσοι τρέπονται σε φυγή
όσοι λεν όχι και φεύγουν σφυρίζοντας
οι χαζοί οι άχρηστοι οι άλλοι
όσοι δεν λεν τη γνώμη τους για τίποτε
όσοι πονούν που δεν ξέρουν να ψεύδονται
μακάριοι όσοι αγαπούν και μένουν μόνοι
όσοι δεν έχουν βιασύνη ούτε τόπο
όσοι δεν λένε τίποτα
όσοι φεύγουν χωρίς περαιτέρω εξηγήσεις
Ποίημα του Χουάν Βιθέντε Πικέρας

Γιατί ο έρωτας

Δεν θέλει
Σημεία στίξης
Δεν θέλει
Αγκύλες και παρενθέσεις
Ούτε παύλες και τελείες
Στο μέρος της καρδιάς
Γιατί ο έρωτας
Θέλει, ανενόχλητος ,
Αγέρωχα
Να καλπάζει
Σε όλο το κορμί.



Πως να φωνάξεις "νενικήκαμεν"
στο βραχιόλι του Νικόλα

Η αρχή του τέλους
σήμανε

Αύριο γκιλοτίνες στην πλατεία 
Βρε κοίτα κάτι "επαναστάτες"
που λεν τα λόγια τα μεγάλα
και μετά...
καναπές -πολυθρόνα -καναπές
άντε και μια βόλτα στα πέριξ
να περνάνε καλά

Το φίδι από τη τρύπα;
Ας το βγάλει άλλος

Αυτοί εμίλησαν
Είναι δυνατόν να κάνουν και πράξεις;
Ήδη κατανάλωσαν φαιά ουσία
και η κόπωση είναι μεγάλη

...ξαφνικά θυμηθήκαμε ΟΛΟΙ να γίνουμε ποιητές
μυθιστοριογράφοι δοκιμιογράφοι σεναριογράφοι
να γράφουμε είτε μάρες είτε κουκουνάρες
στο ηλεκτρονικό χαρτί βγάζοντας τα απωθημένα μας
σε μια ζόρικη εποχή.
Mπήκαμε ,οικειοθελώς , πίσω από οθόνες
κάνοντας το ανάστημα μας τόσο δα μικρό
και επαναστατούμε με λόγια αέρα
αφήνοντας ,πέρα εκεί ,το δρόμο μοναχό