Το μέτρημα

Νατάσσα Μποφίλιου
στίχοι: Γεράσιμος Ευαγγελάτος
μουσική: Θέμης Καραμουρατίδης

Τους ανθρώπους της ζωής μου
κάθισα να τους μετρήσω
τους παρόντες, τους απόντες
κάνα δυό περαστικούς

Όσους ήρθαν για να μείνουν
όσους έφυγαν πριν γίνουν
τους κοινόχρηστους,τους ξένους
τους πολύ προσωπικούς...

Και μου βγαίνουν πάντα λίγοι
ή μου βγαίνουνε πολλοί
κι είναι η μοναξιά που επείγει
ό,τι με μελαγχολεί.

Και μου βγαίνουν πάντα λίγοι
ή μου βγαίνουνε πολλοί
σ' ένα μέτρημα που ανοίγει
την παλιά μου την πληγή

Τους ανθρώπους της ζωής μου
θα 'θελα να τους κρατήσω
τα αγρίμια, τους αγγέλους
και τους πιο κανονικούς.

Όσους άφησαν σημάδι
όσους πήρε το σκοτάδι
τους "εκείνους", τους τυχαίους
τους πολύ προσωπικούς...
...

Άνθρωποι μόνοι που άφησαν σκόνη
φιλίες κι αγάπες που πήραν οι δρόμοι
κλεμμένοι, κρυμμένοι, κρυφά δανεισμένοι
τυχαίοι, γενναίοι, δειλοί,φοβισμένοι.
Δικοί μου και ξένοι, λαμπροί και θλιμμένοι
σε σχέσεις, σε σπίτια καλά κλειδωμένοι.
Χαρούμενοι, άσχετοι,συνεπιβάτες
μποέμ καλλιτέχνες, παιδιά με γραβάτες.
Εχθροί μου και φίλοι, μικροί και μεγάλοι
που δίνουν με μέτρο,που κάνουν σπατάλη.
Αγάπες που έμοιαζαν να 'χουν αξία
και άλλες που ξέμειναν στη χειραψία.
Φτωχοί συγγενείς που σερβίρουν τα έτοιμα
οι λογικοί κι όσοι ζουν με το αίσθημα
όσοι ζουν με το αίσθημα...
Φοβάμαι πως χάνω το μέτρημα.......

Έστω σαν σκιά

Ας ερχόσουν

ας ερχόσουν 
για λίγο 
να σε δω, 
μόνο για λίγο

έστω σαν σκιά 
να γεμίσεις 
τη σκοτεινιά της στιγμής 
να φωτίσεις
της μαύρης μοναξιάς μου 
τα σκαλοπάτια 

Έστω...
Σαν σκιά
Αποτέλεσμα εικόνας για νυχτα

Κάποτε όρκο δώσαμε

 Κάποτε όρκο δώσαμε μην δουν το χωρισμό μας
και αφήσαμε και πέρασε αγάπη μου, των εχθρών μας.

 Ίσως δεν ήτανε γραφτό εγώ να ζω μαζί σου
όμως θα είμαι η ποιο γλυκιά στο κόσμο ανάμνηση σου.

 Ώστε να ζεις όπου και αν πας θα είμαι η σκιά σου
θα προσπαθείς μα θα'ναι αργά να βγω από την καρδιά σου.

 Χωρίς να το καλοσκεφτώ σε έβαλα στην καρδιά μου
μα επλήρωσα την ακριβά την περιέργεια μου.

 Μπορώ να ζήσω νηστικός και άνυδρος να απομείνω
μα δίχως την αγαπή σου στο κόσμο ίντα θα γίνω.

 Φανταστικά τον ουρανό δίχως αστέρι ούτε'να
μα δε φαντάστηκα πότε ζωή χωρίς εσένα.

 Πηγές μακρυά και δε μπορεί η σκέψη να σε φτάσει
μα η θύμηση σου κάθε αργά μέσα στο νου κοιτάζει.

 Λησμόνησε με εαν μπορείς και εγώ θα προσπαθήσω
με της αναμνήσεις της όμορφες όπως μπορώ θα ζήσω.

Λησμόνησε τα τα παλιά ξεχνά τα περασμένα
αφού άλλο δρόμο χάραξε η μοίρα στο καθένα.

 Η κακομοίρα η μανά μου πάντα παράγγελνε μου
της μαυρομάτας το στενό μην το περνάς η-γιε μου.

 Η μανά μου με ανάθρεψε χωρίς να με πληγώσει
όμως εσύ με σκότωσες που σου'χα αγάπη τόση
Στης σιωπής το δρόμο...
Μονάχη...
Βράδυ...
Πρωί...
Μετρώ βήματα...
Αχνό το φως...
Θολή η σκιά...
Ξεμακραίνει...
Μαζί με τις αναμνήσεις...





Πολλές φορές μέσα σου 
προσπαθησα να μπω  
για να με κουβαλάς
κάθε στιγμή μαζί σου. 
Να χαμογελάς 
να χαμογελά η δόλια η ψυχή μου. 
Κι αν τύχει να 'ναι 
το δάκρυ σου πικρό,  
το χάδι μου γλυκό
τον πόνο της καρδιάς σου, 
καρδιά μου, 
για να πάρει.