Σελίδες

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα άγνωστα εγκλήματα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα άγνωστα εγκλήματα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Άλλοι έρχονται...
Άλλοι φεύγουν...
Να κρατάς την ανάσα σου...
Να μη σου φύγει η πνοή σου...
Να λείπουν οι μάγισσες...
Οι μάγοι να χάνονται...
Η θάλασσα να ψιθυρίζει...
Στου ήλιου το βύθισμα...




Πως άφησα έτσι να κυλήσουν όλα;
έχασα εμένα στην αδηφάγα μοναξιά
αναλώθηκα στα ξερά
που κάψανε τα όμορφα





Πως μ'άφησες και έφυγα ;
Πώς το άντεξε η καρδιά σου;

Μ'άφησες μόνη μου
Σε σταυροδρόμια ξένα
Να αναζητώ τα μάτια σου
Τα χείλη
Τη καρδιά σου

Πως θα σ'ακολουθήσω
Ήξερες
Στα πέρατα του κόσμου

Το τόλμαγα

Απόδειξη ...;
Τα τάρταρα μαζί τα κατεβήκαμε 
"Λοιπόν; …Σ’ άφησε; Σε πρόδωσε; 
Καλύτερα έτσι. 
Θα ‘χεις κουράγιο να ξαναδοκιμάσεις. 
Αν έμενε, κι ανακάλυπτες 
τι ψεύτικο μικροπραγματάκι ήταν, 
θα πληγωνόσουν για πάντα."
Μ.Λουντέμης

Γεια σου λοιπόν


Στίχοι:   Χάρης Ρώμας
Μουσική:   Στέφανος Κορκολής

Μη με κοιτάζεις
πες μου μόνο ένα αντίο
κι ας κομματιάζεται απόψε η καρδιά μου
ποτέ ξανά δε θα βρεθούμε εμείς οι δύο
σε πέντε βήματα δε θα `σαι πια δικιά μου

Γεια σου λοιπόν
σαν κλείσει η πόρτα θα `χεις γίνει παρελθόν
τ’ όνομά σου δυνατά δε θα φωνάξω
θα πέσω μόνο στο κρεβάτι και θα κλάψω
Γεια σου λοιπόν
σαν κλείσει η πόρτα θα `χεις γίνει παρελθόν
θα μείνω αμίλητος μα ολόκληρος θα καίω
και τ’ άρωμά σου στον αέρα θ’ αναπνέω
Γεια σου λοιπόν

Μη με κοιτάζεις
πώς θα βρω εγώ τη λύση
ό, τι περράσαμε τα σβήνει αυτό το βράδυ
είναι πικρό να βλέπεις να `ρχεται η δύση
και να φοβάσαι πως θα `ρθει και το σκοτάδι

Γεια σου λοιπόν
σαν κλείσει η πόρτα θα `χεις γίνει παρελθόν
τ’ όνομά σου δυνατά δε θα φωνάξω
θα πέσω μόνο στο κρεβάτι και θα κλάψω
Γεια σου λοιπόν
σαν κλείσει η πόρτα θα `χεις γίνει παρελθόν
θα μείνω αμίλητος μα ολόκληρος θα καίω
και τ’ άρωμά σου στον αέρα θ’ αναπνέω
Γεια σου λοιπόν

Εγώ στη θέση σου, Χουάν Βιθέντε Πικέρας

Εγώ στη θέση σου θα με αγαπούσα,
θα τηλεφωνούσα,
δεν θα έχανα χρόνο,
θα μου έλεγα ναι.
Δεν θα είχα ενδοιασμούς,
θα δραπέτευα.
Θα έδινα αυτό που έχεις,
αυτό που έχω,
για να έχω αυτό που δίνεις,
αυτό που θα μου έδινες.
Θα τραβούσα τα μαλλιά μου,
θα έκλαιγα από ηδονή,
θα τραγουδούσα ξυπόλυτη,
θα χόρευα,
θα έβαζα στον Φλεβάρη ένα ήλιο Αυγούστου,
θα πέθαινα από ευχαρίστηση,
δεν θα μπορούσα κανέναν αλλά αυτόν τον έρωτα,
θα εφεύρισκα ονόματα και ρήματα καινούρια,
θα έτρεμα από φόβο μπρος στην αμφιβολία
πως υπήρξε μόνο ένα όνειρο,
θα έφευγα για πάντα από σένα,
από εκεί,
μαζί μου.
Εγώ στη θέση σου θα με αγαπούσα.
Θα μου έλεγα ναι,
θα μου έλειπε χρόνος για να τρέξω μέχρι τα χέρια μου,
ή τουλάχιστον, ξέρω εγώ,
θα απαντούσα στα μηνύματά μου,
στις απόπειρές μου να μάθω τι τρέχει με σένα,
θα μου τηλεφωνούσα,
τι θα γίνει με μας,
θα μου έδινα ένα σημείο ζωής,
εγώ στη θέση σου.
Χουάν Βιθέντε Πικέρας, Εγώ στη θέση σου

Σφάλισα τα μάτια μου  
να μη μπορώ ξανά εσένανε
να δω
μα πέρασες σαν αερικό
από μπροστά μου 

Ωτοασπίδες έβαλα στα αυτιά μου
μην τυχών κι ακούσω
τη γλυκιά ηχώ της γάργαρης φωνής σου
μα μου ψιθύρισες στα ώτα της καρδιά μου 
και αναστατώθηκε η ψυχή μου 

Με ορατές και αόρατες κλωστές
τα δυο μου χέρια
έδεσα σφιχτά 
να μην μπορέσουν 
και σ' αγκαλιάσουν σφιχτά 
μα τα ακροδάχτυλα μου
άρχισαν να ψηλαφίζουν  
χαϊδεύοντας 
το άψυχο χαρτί 
της φωτογραφίας σου  

Σαν τους φυλακισμένους 
σε φυλακές υψίστης ασφαλείας 
με αλυσίδες τα δυο μου πόδια 
δεμένα 
για να μη κάνουν βήμα
ούτε ένα  
και μπορέσουν να 'ρθουν σε σένα 
μα κούνησα τα δάχτυλα και πήρα ελπίδα 

Είπα και της καρδιάς 
πως η λογική
είναι πολύτιμη τη δεδομένη τη στιγμή 
να με κρατήσει μακριά 
απ'της αγάπης του τη ζεστασιά 
μα εκείνη φώναξε δυνατά 
"Αγόρι μου γλυκό
μόνο για σένα πια χτυπώ"



Οι μέρες περνούν 
και εγώ χωμένη 
μέσα στο κουτί
των αναμνήσεων 
προσπαθώντας 
να μπαλώσω 
μια καρδιά 
που αιμορραγεί
" Όσο για μένα ,έμεινα πάντα ένας πλανόδιος πωλητής 
αλλοτινών πραγμάτων,
αλλά...
αλλά ποιος σήμερα να αγοράσει ομπρέλες 
από αρχαίους κατακλυσμούς" (Τ.Λ. "επίλογος" )


Βρε κοίτα κάτι "επαναστάτες"
που λεν τα λόγια τα μεγάλα
και μετά...
καναπές -πολυθρόνα -καναπές
άντε και μια βόλτα στα πέριξ
να περνάνε καλά

Το φίδι από τη τρύπα;
Ας το βγάλει άλλος

Αυτοί εμίλησαν
Είναι δυνατόν να κάνουν και πράξεις;
Ήδη κατανάλωσαν φαιά ουσία
και η κόπωση είναι μεγάλη

Πάντα αντιλαμβανόμουν,
πάντα φανταζόμουν
Το παράπονο σου ;
ότι δεν "σε ήξερα"
Πάντα ήξερα...
Εσύ, όμως, ποτέ δεν το ένιωσες
ότι για σένα
γυμνή την αστραπή καβάλησα
ακολουθώντας την πνοή του ανέμου

Adiós


Θα πουν ότι είμαι γκρινιάρα και με τίποτα δεν είμαι ευχαριστημένη αλλά η απορία μου είναι 
πως δεν καταλαβαίνουν οι άνθρωποι ότι ενοχλούν αρκετές φορές με τη συμπεριφορά τους;
Ποιος τους είπε ότι το να φέρεσαι ευγενικά μπορούν να σου "φορτώνονται" και να σε φέρνουν σε δύσκολη θέση; 
Ποιος τους είπε ότι το να τους χαμογελάς πάει να πει ότι όλα ,τα χαμόγελα , ανάγονται στο ερωτικό στοιχείο;
Ποιος τους είπε ότι όλοι βλέπουν απ'την ίδια οπτική γωνία και ότι τα χρώματα είναι μόνο πέντε ,οχτώ , δέκα ή εκατό;

Τις μικρές μας στιγμές χαράς
προσπαθώντας να μπολιάσουμε 
φτάσαμε στις άγονες κορφές της μοναξιάς
σφιχταγκαλιάζοντας τη σιωπή.